Περιπλάνηση

Βρές και σύ το όνειρο να τρέξεις, να χαθείς,

με την ελπίδα οτι το αύριο καλύτερη θα σέ βρει.

Μάθε οτι αξίζει δυνατά να αισθανθείς,

στα μονοπάτια του μυαλού σου να χορέψεις.

Και όταν μια μέρα φωτεινή, σε ξέφρενους ρυθμούς,

εσύ τη ζάλη καταφέρεις να μεθύσεις

από το άρωμα της ίδιας της ζωής,

θα δείς οτι τον άξιζε το δρόμο η ουσία,

και είναι γλυκιά η ζέση της, κρυφή η αρμονία..

Στης μοναξιάς τη λύτρωση, η ευχή,

οτι η εικόνα της σκιάς σου θα σαλέψει

και η λαχτάρα για το ανείπωτο θαρθεί

όσο χρειάζεται να γίνει πράξη η σκέψη.

Μην κοιμηθείς !

Όταν πέφτει το φεγγάρι

Θρυμματισμένος καθρέφτης

Ό ίσκιος μεγαλώνει ανάμεσα μας

Μεσουράνιο

Μεσουράνιο μου μοιάζει και απόψε το δείλι.
Κάθε σου ομορφιά σεμνή και μετρημένη.
Ο χώρος μοιάζει φτιαμένος για να σε χωράει.
Κάθε λουλούδι τρυφερό,
κάθε ολοκρουστάλλωτη δροσοσταλίδα,
κάθε διαμάντι και τοπάζι σου πρέπει...

Ο Ήλιος

Η πόλη ζωντανή, να με κοιτάει
Και΄γώ να περιμένω δυό ηλιαχτίδες...
Ο Ήλιος για να βγεί παρακαλάει,
Στον κόσμο να χαρίσει δυο ελπίδες.

Μα είναι τόσο δύσκολη η ανατολή του,
Στα άδυτα του Σύμπαντος χαμένος...
Ένας αρχαίος φύλακας κρατάει το κλειδί του,
Και παραμένει αιώνες κλειδωμένος.

Στην Νύχτα...

Γλυκά αρώματα βυθίζονται στην αίσθηση της πηγής

και ντύμα αστρόφωτο ορώ, της νιότης το σημάδι συλλογίζομαι.

Καθρέπτης της ψυχής μου το αχανές της κοσμικότητας,

βυθίζομαι αιωρούμενος στο Είναι του Φωτός,

σκήπτρο κρατώντας, ακτίνας σημάδι.


Φεύγει η ψυχή και αφήνει στάχτη, σπέρμα γεννήσεως.

Άραγε θάνατος να’ναι ή αναγέννηση στου πυρός το κάλλος ; Ανάσα......

Ονειροπόλημα

Τοπίο μαγεμένο περπατάω,

Ποιά μονοπάτια εδώ πέρα μ’έχουν φέρει;
Άγνωστους τόπους, ξένες θάλασσες κοιτάω,
Πόσο παράξενα μοιάζουνε αυτά τα μέρη!

Είχες μέσα στα μάτια σου μιαν αστραπή

Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
μιάν ἀστραπὴ ἀπὸ τὸν ἄνεμο
καὶ στὴν καρδιά σου μίαν ἄγρια φλόγα
κι ἔλεγες δὲν ἦταν νὰ σβήσει ποτέ.

Μέτρα τις μέρες

Ποια αλήθεια ψεύτρα σε κρατάει μακριά
Ποιο χάδι μ ένα άγγιγμα σε πνίγει
Ποια βροχή σε στέλνει σε βαθιά νερά
Ποια φυλακή την πόρτα σου ανοίγει

Μέτρα τις μέρες που γκρεμίζεις
Μέτρα τις ώρες που σαστίζεις

Ποιος παλιός εφιάλτης στο μυαλό σου ξυπνά
Ποια κύματα σκεπάζουν τα όνειρα σου
Ποια βροχή σε στέλνει περά απ’το πουθενά
Ποια θλίψη δε λέει να φύγει από κοντά σου
Μέτρα τις μέρες που γκρεμίζεις
Μέτρα τις ώρες που σαστίζεις

Λευκά δωμάτια

Πέρασαν οι μέρες
Δίχως χρώμα και φωνή
Πέρασαν και ξέχασαν να κλέψουν τη στιγμή

Χάθηκαν οι σκέψεις
Μες του γέλιου τη γιορτή
Και σε λευκά δωμάτια ψαξαν το γιατί

Αύριο ίσως να ξεχαστώ, να κρυφτώ πριν έρθει το
αύριο κάθε τέλος φαντάζει μικρό σαν όνειρο,
αύριο ίσως κάθε λεπτό που περνά να ‘ναι αρκετό

Ζωές μαζί που γέρασαν
και σύραν’ το χορό
ζωές που ισορρόπησαν μα πέσαν’ στο γκρεμό

Πέρα απ’ τα παλάτια
Που σου τάζανε χρυσό
Γύρεψα τη λάμψη σου και πλήρωσα γι’ αυτό
Αύριο ίσως να ξεχαστώ, να κρυφτώ πριν έρθει το
αύριο κάθε τέλος φαντάζει μικρό σαν όνειρο
αύριο ίσως κάθε λεπτό που περνά να ‘ναι αρκετό

ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ

Αν χρειαστείς μια αγκαλιά
φώναξε το όνομά μου,
κι αν δεν μπορώ να έρθω εγώ
θα στείλω την καρδιά μου