Φούγκα

-Δεν σε φοβίζουν τα κύματα;
-Με ταξιδεύουν στη ρότα σου…
-Κι ο άνεμος;
-Γεμίζει τ’αυτιά μου με τη φωνή σου…
-Κι η πρώτη φθινοπωρινή βροχή;
-Μια κάθαρση για να σε δεχθώ αμόλυντη…
-Κι η απόσταση;
-Μικραίνει τους ενδοιασμούς…
-Και οι μοναχικές νύχτες;
-Αφορμή για ονειρικό ερωτικό σφιχταγκάλιασμα…
-Κι η έλλειψη;
-Γιγαντώνει την επιθυμία…
-Και οι σκέψεις;
-Σου δίνουν ζωή…
-Κι ο χρόνος;
-Προσμονή για την ευτυχία…
-Και οι φόβοι μου;
-Απόδειξη ότι υπάρχεις…

ΜΑΡΗ ΛΙΩΚΗ

Ερωτικό VII

Σαν δελφινάγγελος ξεπρόβαλες,
απ'του φωτοδότη σου,την ιερή μήτρα..

Λουσμένη απ'το φεγγαρόφωτο,
που τις παρειές σου γλυκά χάιδευε
όταν γύρω απλώνονταν οι σιωπές,
Και από της θάλασσας την αρμύρα,
που 'παίζε ντόμινο,
με τις πτυχές του κορμιού σου..

Στα μαλλιά σου,
τα πλεγμένα κοράλλια
μοιάζαν με γη της επαγγελίας..
Στη φωτεινή σου ματιά,
είχες φορεμένη την ελπίδα
και στα χέρια σου,
κρατούσες των μικρών παιδιών,
τα ζαχαρένια όνειρα..

Η καρδιά σου,
άτακτα χτυπούσε στο στήθος σου
και τ' άλικα χείλη σου
μοίραζαν τρυφερά χαμόγελα,
καθώς ξόρκιζαν τις λύπες
μέσα απ'τις καυτές στάλες των δακρύων σου...

Ρόδα στο πέρασμά σου
και μουσικές υψώθηκαν..
Ολόγυμνες ψυχές γύρω σου,
χορό θεσπέσιο σέρνουν..

Σε κάλεσα μ'ενα τραγούδι,
με τα χρώματα της γλυκιάς χαραυγής σε έντυσα
Και με των πουλιών το πρωινό κελάδημα,
σε ονόμασα αγάπη..

Σαγηνεύοντας τον καιρό απ'τις ακμές του
επιμελώς με πλησίασες..
Τον κόκκινο μανδύα σου
ασπίδα άπλωσες στην ψυχή μου,
Και με το υγρό σου χαμόγελο,
-αντίδωρο στα χέρια μου-
τον κόσμο καλοσώρισες μαζί μου...

Του Νίκου Περάκη

Απανθίσματα...

Μέσα σε μια άνοιξη που αγωνίζεται να έρθει και να ριζώσει οι ασθήσεις χάνονται σε κύκλους πολύχρωμους μέσα στον κόσμο του έρωτα και της επιθυμίας. Χορεύουν πότε πότε, κι άλλοτε ξεκουράζονται μέσα σε κήπους ονειρικούς. Ανάσες, ψίθυροι όλα μπερδεμένα στον μαγικό χορό που στήνει η εποχή. Αφουγκράσου... ίσως ακούσεις τα θροίσματα της...

Έρωτας άνοιξη...

Ήρθες με τα πρώτα χελιδόνια... Άνοιξη εσύ παντοτινή. Κάποιοι σε γνωρίσαν στα σαλόνια κάποιοι σε μια πέτρινη αυλή. Έρωτα σ' ονόμασαν για την ιστορία κι όσοι σ' εξαγόρασαν χάσαν την ουσία. Όσοι σε ξεγράψανε βούλιαξαν στο δάκρυ την καρδιά τους πάψανε κι έμειναν στην άκρη.
Έρωτα σ' ονόμασαν τρελό μα εγώ σε είπα γιατρικό. Ήρθες και χρωμάτισες το αίμα κι έσταξες το μέλι στα φιλιά κάποιοι σε φυλάκισαν στο βλέμμα κάποιοι δεν σε βρήκαν πουθενά.Έρωτα σ' ονόμασαν για την ιστορία κι όσοι σ' εξαγόρασαν χάσαν την ουσία. Όσοι σε ξεγράψανε βούλιαξαν στο δάκρυ την καρδιά τους πάψανε κι έμειναν στην άκρη.
Έρωτα σ' ονόμασαν τρελό μα εγώ σε είπα γιατρικό...

Επιθυμίες...

Oι νύχτες μακρυά σου ατελειώτες. Μοιάζουν με δρόμο που δεν έχει τελειωμό. Θέλω να σε δω. Μου έλλειψες...

Ένα ξύπνημα μαζί σου

Ένα ξύπνημα μαζί σου,
αυτό είναι που ζητάω
να αγγίζω το κορμί σου
το κορμί που αγαπάω.

Σε αναζητώ

Moυ λείπεις...

Είχες μέσα στα μάτια σου μιαν αστραπή

Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
μιὰν ἀστραπὴ ἀπὸ τοὺς ἀνέμους
καὶ στὴν καρδιά σου μιὰν ἄγρια φλόγα
ποὺ ἔλεγες δὲν ἦταν ποτὲ νὰ σβήσει
καὶ στὰ μάτια σου μέσα μιὰ πράσινη θάλασσα
τὴν ἀγριεμένη θάλασσα τοῦ νησιοῦ μας
νὰ δέχεται καταιγίδες
καὶ στὴν καρδιά σου μιά παράφορη ἄνοιξη τροπικὴ
μ' ἕνα λευκὸ περιστέρι τρομαγμένο
κι ἒν' ἀταξίδευτο χελιδονάκι τοῦ θεοῦ

Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου τὶς Κυριακὲς
σὰν χτυπᾶ ἡ καμπάνα στὸ ἄσπρο ἐκκλησάκι
στὴν ἀψηλὴ πλαγιὰ τοῦ χωριοῦ
καὶ ξεκινοῦν οἱ ξωμάχοι γιὰ τὴν λειτουργία
καὶ στὴν καρδιά σου μίαν ἀγάπη καθάρια
σὰν τὴν πρώτη ὥρα τῆς χαραυγῆς
στὰ κατάξερα βράχια
τῆς γυμνῆς ἐξοχῆς μας

Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
ἕναν κόσμον ὁλάκερο τὰ ὄνειρά μας
ἐκεῖ χορεύουν στὶς ἀκρογιαλιὲς
τυλιγμένοι ἁρμυρὰ φύκια
ἀρχαγγελικοὶ ἔφηβοι καὶ κοπέλες ἀέρινες
ἀνάβουν φωτιὲς κοσμογονικὲς
καὶ περπατοῦν στὶς φωτιὲς καὶ πηδοῦν καὶ σκληρίζουν
καὶ τραγουδοῦν περήφανα τραγούδια προγονικά:
Κι οἱ θάλασσες καὶ τὰ βουνὰ
κι οἱ θάλασσες καὶ τὰ βουνὰ
κι οἱ θάλασσες καὶ τὰ βουνὰ μιά μέρα...
-Ὢχ! μωρὲ καὶ πλάνταξε ἡ καρδιὰ
ἔρμη καρδιὰ βιγλάτορας τοῦ Χάρου

Εἶχες μεσ' στὴν καρδιά σου
ἕναν κόσμον ὁλάκερο τὰ ὄνειρά μας
ἐκεῖ πίνουν καὶ μπερμπατεύουν καὶ βλαστημοῦν
καὶ ξεκινοῦν μεθυσμένοι
νὰ σφάξουν χίλια πρόβατα χίλιες κοπέλες νὰ φιλήσουν
νὰ ξεγελάσουν καὶ τὸν Χάροντα μὲ τὸ ρακὶ καὶ τὸ τραγοῦδι.
Ἐκεῖ ζώνονται τ' ἅρματα καὶ κλέφτες ξενυχτοῦνε

Ἄχ! κι ἀπὸ κορφὴ σ' ἄλλην κορφὴ σὰν σταυραητοὶ πετοῦνε

Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
μιάν ἀστραπὴ ἀπὸ τὸν ἄνεμο τῆς πατρίδας
καὶ στὴν καρδιά σου μίαν ἄγρια φλόγα
κι ἔλεγες δὲν ἦταν νὰ σβήσει ποτέ.

Περιπλάνηση

Βρές και σύ το όνειρο να τρέξεις, να χαθείς,

με την ελπίδα οτι το αύριο καλύτερη θα σέ βρει.

Μάθε οτι αξίζει δυνατά να αισθανθείς,

στα μονοπάτια του μυαλού σου να χορέψεις.

Και όταν μια μέρα φωτεινή, σε ξέφρενους ρυθμούς,

εσύ τη ζάλη καταφέρεις να μεθύσεις

από το άρωμα της ίδιας της ζωής,

θα δείς οτι τον άξιζε το δρόμο η ουσία,

και είναι γλυκιά η ζέση της, κρυφή η αρμονία..

Στης μοναξιάς τη λύτρωση, η ευχή,

οτι η εικόνα της σκιάς σου θα σαλέψει

και η λαχτάρα για το ανείπωτο θαρθεί

όσο χρειάζεται να γίνει πράξη η σκέψη.

Ονειροπόλημα

Τοπίο μαγεμένο περπατάω,

Ποιά μονοπάτια εδώ πέρα μ’έχουν φέρει;
Άγνωστους τόπους, ξένες θάλασσες κοιτάω,
Πόσο παράξενα μοιάζουνε αυτά τα μέρη!

Μέτρα τις μέρες

Ποια αλήθεια ψεύτρα σε κρατάει μακριά
Ποιο χάδι μ ένα άγγιγμα σε πνίγει
Ποια βροχή σε στέλνει σε βαθιά νερά
Ποια φυλακή την πόρτα σου ανοίγει

Μέτρα τις μέρες που γκρεμίζεις
Μέτρα τις ώρες που σαστίζεις

Ποιος παλιός εφιάλτης στο μυαλό σου ξυπνά
Ποια κύματα σκεπάζουν τα όνειρα σου
Ποια βροχή σε στέλνει περά απ’το πουθενά
Ποια θλίψη δε λέει να φύγει από κοντά σου
Μέτρα τις μέρες που γκρεμίζεις
Μέτρα τις ώρες που σαστίζεις

Λευκά δωμάτια

Πέρασαν οι μέρες
Δίχως χρώμα και φωνή
Πέρασαν και ξέχασαν να κλέψουν τη στιγμή

Χάθηκαν οι σκέψεις
Μες του γέλιου τη γιορτή
Και σε λευκά δωμάτια ψαξαν το γιατί

Αύριο ίσως να ξεχαστώ, να κρυφτώ πριν έρθει το
αύριο κάθε τέλος φαντάζει μικρό σαν όνειρο,
αύριο ίσως κάθε λεπτό που περνά να ‘ναι αρκετό

Ζωές μαζί που γέρασαν
και σύραν’ το χορό
ζωές που ισορρόπησαν μα πέσαν’ στο γκρεμό

Πέρα απ’ τα παλάτια
Που σου τάζανε χρυσό
Γύρεψα τη λάμψη σου και πλήρωσα γι’ αυτό
Αύριο ίσως να ξεχαστώ, να κρυφτώ πριν έρθει το
αύριο κάθε τέλος φαντάζει μικρό σαν όνειρο
αύριο ίσως κάθε λεπτό που περνά να ‘ναι αρκετό

ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ

Αν χρειαστείς μια αγκαλιά
φώναξε το όνομά μου,
κι αν δεν μπορώ να έρθω εγώ
θα στείλω την καρδιά μου