Μόνο άκου...

Εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω...

Nύχτες δίχως εσένα...

Πως να αντέξω... πες μου πως;

Lollipop

Aφιερωμένο...

Μικρό μου γιασεμί

Μικρό μου γιασεμί μπράτσα θα σου χαρίσω. Tις νύχτες αγκαλιά να ‘χεις κλαριά να κρύβεσαι. Σαν αργαλειού μια σαϊτιά, καυτό αγέρι θα μαι. Xαλί το σώμα κάνε, στο χρόνο δρασκελιά.

Aπ’ του λαιμού το δέρμα ανασαιμιά και γέρμα…

Μικρό μου γιασεμί, χείλη θα σου χαρίσω να στάζουν δειλινά. Nα ‘χεις φιλιά να πνίγεσαι. Ποτάμι κέρασμα κυλά...

Στου στήθους σου τα κοίλα, λίκνο κι ανατριχίλα, ριγιά, λιγοθυμιά. Σαν αμαρτία θύτες, του ποταμού σου οι κοίτες…

Τα ρο του έρωτα

1. Αρχή του κόσμου πράσινη
κι αγάπη μου θαλασσινή
Την κλωστή σου λίγο λίγο
τραγουδώ και ξετυλίγω

2. Διαβάζω μέσα στο νερό
το άλφα το βήτα και το ρω
Τα δυο γυμνά σου πόδια
τους κήπους με τα ρόδια

3. Σ' έκανα πουκάμισό μου
σε φορώ και περπατάω
Με το σώμα το μισό μου
στο δικό σου που κρατάω

Ελύτης

Η γεωμετρία του πόθου

Τριαντάφυλλο λουλούδι της καρδιάς
ματιά εικασία μαρμαρυγή
σ' ακρωτήρια ελληνικά
που εισχωρούν στο θάμβος
μπαλκόνια ψηλά γεράνια
στα πιο ψηλά σκαλιά της ευπρέπειας
άνεμος τραγούδι τίναγμα
εισόδια ελευθερίας
θέληση άδολη που κανοναρχεί
σα φιλιά ξωκλήσια καλλίστηθης χαράς
σε λόγια άδυτα στιλπνά μαργαριτάρια
σε χέρια κοράλλια μόχθου
στέρνα που αναξιμένουν το γοργό καιρό
πατρίδα απόφαση σωστή
που ήδη από τους παλιούς χρησομιλήσιους δρόμους σου
φθάνει πάντα κανείς πιο γρήγορα στον προορισμό του.

Θοδωρής Κοντομάρης

Άνοιξη έρωτας...

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Eλύτης

Ένα ποίημα, ένα τραγούδι για σένα.... που αγαπώ

Αφησέ μου λυμένα τα χέρια
και την καρδιά αφησέ μου την λεύτερη!

Αφησε τα δαχτυλά μου να τρέχουν
ανάμεσα απ'τους δρόμους του κορμιού σου.

Το πάθος-αίμα,φωτιά,φιλιά-
με καίει με τρέμουσες φλόγες.

Αχ εσύ δεν ξέρεις,τι είναι αυτό!

.............

Εγώ μόνο σε ποθώ,εγώ μόνο σε ποθώ!

Δεν είναι έρωτας,είναι πόθος που σταλάζει και σβύνεται,
είναι τριγμός από ορμές πλησίασμα του αδύνατου,
όμως είσαι συ εδώ,

είσαι εδώ για να μου τα δώσεις όλα,
και για να μου δώσεις ό,τι έχεις ήρθες στη γη.

Οπως εγώ για να σε περιέχω,

και να σε ποθώ,

και σε δεχτώ!

PABLO NERUDA

Αισθήσεις κορμιού

Κάθε βράδυ εσένα συλλογίζομαι... και το κορμί μου εσένα λαχταράει... σε ποθεί τις ώρες αυτές που μόνο του παλεύει...

Άσβηστοι πόθοι...

Σε αναζητώ ... κάθε στιγμή, κάθε λεπτό... θέλω το άγγιγμα σου να γευτώ...

Σε αναζητώ

Moυ λείπεις...

Ο Ήλιος

Η πόλη ζωντανή, να με κοιτάει
Και΄γώ να περιμένω δυό ηλιαχτίδες...
Ο Ήλιος για να βγεί παρακαλάει,
Στον κόσμο να χαρίσει δυο ελπίδες.

Μα είναι τόσο δύσκολη η ανατολή του,
Στα άδυτα του Σύμπαντος χαμένος...
Ένας αρχαίος φύλακας κρατάει το κλειδί του,
Και παραμένει αιώνες κλειδωμένος.

ΚΡΑΥΓΗ

Μῆλα ἐλαφρὰ πληγωμένα
ἀπὸ λεπτὰ σπαθάκια ἀσημένια,
σύννεφα σκισμένα ἀπὸ ’να κοραλλένιο χέρι
ποὺ ἔχει στὴ ράχη ἕνα μύγδαλο ἀπὸ φωτιά,
ψάρια ἀπὸ ἀρσενικὸ σὰν καρχαρίες,
καρχαρίες σὰν σταγόνες θρήνου γιὰ νὰ τυφλώσουν ἕνα πλῆθος,
ρόδα ποὺ πληγώνουν
καὶ βελόνες μπηγμένες στοὺς σωλῆνες τοῦ αἵματος,
κόσμοι ἐχθρικοὶ κι ἔρωτες μὲ κάμπιες σκεπασμένοι,
θὰ πέσουν πάνω σου. Θὰ πέσουν πάνω στὸ μεγάλο θόλο
ποὺ ἀλείφει μὲ λάδι τὶς γλῶσσες τῶν στρατιωτικῶν,
ὅπου ἕνας ἄντρας κατουράει σ’ ἕνα ἀστραποβόλο περιστέρι
καὶ φτύνει κάρβουνο κοπανισμένο
τριγυρισμένος ἀπὸ χιλιάδες καμπανάκια.

ΚΡΑΪΣΛΕΡ ΜΠΙΛΝΤΙΝΓΚ

Οπισθόφυλλο

Απ' τη μέση και πάνω μισός. Απ' τη μέση και κάτω ένας άλλος. Τη νύχτα ενώνονται κρυφά να παραστήσουν το ένα. Εγώ τους βλέπω και πικρά χαμογελώ στη σκέψη ότι αρκεί ένα τρίξιμο φωτός ελάχιστο ίσως και τρομάζοντας να τσακιστούν στο πάτωμα και οι δυο οικτρά κομματιασμένοι. Και τότε με τα πόδια γυμνά, στα υγρά του ονείρου μουλιασμένα, μαλακά, πώς θα μπορέσω να βγω απ' αυτό το ανελέητο μακελειό.

(ποιήματα από τη συλλογή "Το μαύρο κουμπί", εκδόσεις Κέδρος 2006)
Του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου

Ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι σου

Σταμάτα να με ταξιδεύεις
η ψυχή μου είναι κλειστή.
Τι κι αν πέθανε η αγάπη
κι αν δεν έμεινε πιστή.
Σταμάτα να με ταξιδεύεις
τα όνειρα σου είναι βαριά,
έχει αλλάξει το κορμί μου
και δε σε γνωρίζει πια.
Είμαι 'να γέλιο κρεμασμένο
στο μπαλκόνι σου,
όσο κρύβομαι ο χρόνος
με στεγνώνει,
είμαι 'να γέλιο κρεμασμένο
στο μπαλκόνι σου,
πέφτει πάνω μου η βροχή
και με παγώνει.
Σταμάτα να με ταξιδεύεις,
η ψυχή μου είναι κλειστή.
Σε βιτρίνα θα πεθαίνει
για να μοιάζει ότι ζει.
Είμαι 'να γέλιο κρεμασμένο
στο μπαλκόνι σου,
όσο κρύβομαι ο χρόνος
με στεγνώνει,
είμαι 'να γέλιο κρεμασμένο
στο μπαλκόνι σου
πέφτει πάνω μου η βροχή
και με παγώνει...

Ταρώ... του έρωτα

Άραγε πως γεννιέται
από ένα τίποτα η επιθυμία...

Τίτος Πατρίκιος


Απόψε είμαι στην αγκαλιά σου και ελπίζω και στα όνειρα σου...