Η νύχτα στο νησί

Ολη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου
κοντά στη θάλασσα, στο νησί.
Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα
στην ηδονή και στον ύπνο
ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Πάμπλο Νερούντα

H μπαλάντα των ουρί

Άλλοι για λίγο ερωτεύονται κι άλλοι για πολύ.
Άλλοι τον Έρωτα πουλάνε κι άλλοι τον αγοράζουν.
Άλλοι με βουρκωμένα μάτια τον σκοτώνουνε
Κι άλλοι βουβοί τον αφανίζουν
Κι ενώ ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
Όλοι ωστόσο δεν πεθαίνουν.

Tal vez no ser es ser

Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
Χωρίς να πας να κόψεις το μεσημέρι
Σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
Πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,

Χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
Που ίσως άλλοι δε θα δουν να χρυσίζει,
Που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
Σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,

Χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
Απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
Καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,

Και από τότε είμαι, γιατί εσύ είσαι,
Και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
Και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.

PABLO NERUDA

Ερωτικό VII

Σαν δελφινάγγελος ξεπρόβαλες,
απ'του φωτοδότη σου,την ιερή μήτρα..

Λουσμένη απ'το φεγγαρόφωτο,
που τις παρειές σου γλυκά χάιδευε
όταν γύρω απλώνονταν οι σιωπές,
Και από της θάλασσας την αρμύρα,
που 'παίζε ντόμινο,
με τις πτυχές του κορμιού σου..

Στα μαλλιά σου,
τα πλεγμένα κοράλλια
μοιάζαν με γη της επαγγελίας..
Στη φωτεινή σου ματιά,
είχες φορεμένη την ελπίδα
και στα χέρια σου,
κρατούσες των μικρών παιδιών,
τα ζαχαρένια όνειρα..

Η καρδιά σου,
άτακτα χτυπούσε στο στήθος σου
και τ' άλικα χείλη σου
μοίραζαν τρυφερά χαμόγελα,
καθώς ξόρκιζαν τις λύπες
μέσα απ'τις καυτές στάλες των δακρύων σου...

Ρόδα στο πέρασμά σου
και μουσικές υψώθηκαν..
Ολόγυμνες ψυχές γύρω σου,
χορό θεσπέσιο σέρνουν..

Σε κάλεσα μ'ενα τραγούδι,
με τα χρώματα της γλυκιάς χαραυγής σε έντυσα
Και με των πουλιών το πρωινό κελάδημα,
σε ονόμασα αγάπη..

Σαγηνεύοντας τον καιρό απ'τις ακμές του
επιμελώς με πλησίασες..
Τον κόκκινο μανδύα σου
ασπίδα άπλωσες στην ψυχή μου,
Και με το υγρό σου χαμόγελο,
-αντίδωρο στα χέρια μου-
τον κόσμο καλοσώρισες μαζί μου...

Του Νίκου Περάκη

Nύχτες δίχως εσένα...

Πως να αντέξω... πες μου πως;

Lollipop

Aφιερωμένο...

Σε θέλω...

Σε θέλω, όπως η βροχή τη γη όταν διψάει. Όπως ο ήλιος την ανατολή. Όπως το σκοτάδι το φως.
Σε θέλω κι ας είσαι κάπου αλλού. Σαν τα πουλιά που αγαπούν την άνοιξη και ψάχνουν να τη βρούνε. Όπως το κύμα θέλει τη στεριά. Όπως η παγωνιά αναζητά τη ζεστασιά.
Σε θέλω δίχως να σου ζητώ τίποτα. Κάθε μέρα όλο και πιο πολύ...

Νύχτα πόθων

Είναι όταν ξυπνούν το σώμα λόγια που δεν λέει το στόμα, λόγια όνειρα που μας φωνάζουν, μας γυρεύουν, μας μοιράζουν, όνειρα. Δεν είναι χάδι ούτε φιλί, καρδιά μου, του πόθου η πρώτη αφορμή κρυφάγγιγμα είναι ξένο, ψέμα στα δυο κομμένο, λέξη παλιά κι αμαρτωλή...

Όνειρα τις νύχτες σε φωνάζουν σε ψάχνουν σε μοιράζουν όνειρα πόθοι π' αφήνουνε σημάδια φωνές μες στα σκοτάδια. Είναι όταν ξυπνούν το σώμα λόγια που δεν λέει το στόμα, λόγια όνειρα που μας φωνάζουν, μας γυρεύουν, μας μοιράζουν, όνειρα.

Δεν είναι βλέμμα σκοτεινό καρδιά μου απο της νύχτας τον βυθό, μια ανάσα που θυμώνει σφυγμός, που δυναμώνει της ζήλια αναφιλητό.

Όνειρα τις νύχτες σε φωνάζουν σε ψάχνουν σε μοιράζουν όνειρα πόθοι π' αφήνουνε σημάδια φωνές μες στα σκοτάδια...

Μικρό μου γιασεμί

Μικρό μου γιασεμί μπράτσα θα σου χαρίσω. Tις νύχτες αγκαλιά να ‘χεις κλαριά να κρύβεσαι. Σαν αργαλειού μια σαϊτιά, καυτό αγέρι θα μαι. Xαλί το σώμα κάνε, στο χρόνο δρασκελιά.

Aπ’ του λαιμού το δέρμα ανασαιμιά και γέρμα…

Μικρό μου γιασεμί, χείλη θα σου χαρίσω να στάζουν δειλινά. Nα ‘χεις φιλιά να πνίγεσαι. Ποτάμι κέρασμα κυλά...

Στου στήθους σου τα κοίλα, λίκνο κι ανατριχίλα, ριγιά, λιγοθυμιά. Σαν αμαρτία θύτες, του ποταμού σου οι κοίτες…

Και τώρα κορμί μου...

Και τώρα κορμί μου
μεταξύ μας...

θα σου γνωρίσω
την προσέγγιση του απείρου.

Από τα βάθη σου
ξεκινούν οι ορίζοντες.

Και οι φωτιές ανάβουν
τη στιγμή της αυτογνωσίας σου.

Τώρα θα σου απονείμω
τις τιμές που σου ανήκουν.

Υφασμένο από άγνωστο ποιητή...