Αντικατοπτρισμοί

Έξω ραπάρουν πιτσιρικάδες.

"Μαλακισμένα", λες.

Ίσως και να ’χεις δίκιο. Ίσως και να μην έχεις. Μην κλαις.

Οι πορφυρές γυναίκες λέγονται όλες "Ρόζα". Πεθαίνουν σε Γερμανίες προκατακλυσμιαίες. Ενώ αυτό το βαλκανικό απεριτίφ στο σπίτι μας το λέμε άλλοτε ρακή κι άλοτε βυζί. Διότι ενδημεί εντός μας κάποιος Μελέαγρος.

Έζησε ρωμαίικα στον Αίμο του διαδικτύου σου. Κομψός πάντα και μπροστά του φράγματα μεγάλων ποταμών. Υδροβιότοποι με σαλαμάντρες και κρύσταλλα. Απ όλες τις παρθένες της Λορένης τον αγάπησαν εκείνες που κρατούσαν από σόι πομάκικο. Έχεζαν πίσω από φουντωμένες βατομουριές. Σκουπίζονταν με φύλλα μολόχας. Μετά φορούσαν γυαλιά και συνεντευξιάζονταν σε κανάλια σοβαρότατα.

Τώρα προσγειώνονται σαϊτεμένες σε στούντιο της Μεσογείων. Εκλιπαρούν την έμπνευση. Στο κρεβάτι χύνουν αμέσως. Όπως γυρίζουν στο άλλο πλευρό να κοιμηθούν τραβώντας βίαια το πάπλωμα, ο αέρας μυρίζει τζάκι αναμμένο κι όλα τα Παρίσια της οικουμένης μου γίνονται Φιλιππούπολη.

Πάνος Σταθόγιαννης

Τα χαμένα πορνογραφήματα της Δρ. Ποστ Πουρί

Κι αφού δεν μπόρεσα ποτέ μου να σε έχω, όπως εγώ πόθησα, ούτε καν στο όνειρο, το πανούργο μου μυαλό σκέφτηκε τη θέση σου να πάρει.
Τώρα εγώ είμαι εσύ κι εγώ μια άλλη. Όμορφη και δυνατή, όπως θα μ’ ήθελες. Κι εγώ μέσα από εσένα την αγάπησα, όσο μπορεί καρδιά ανθρώπου ν ‘αγαπήσει.
Τη χάζευα τις νύχτες να κοιμάται γυμνή, στο κρεβάτι της. Λίγο σεντόνι ίσα που σκέπαζε το φύλο της και σαν κλέφτης εγώ, στις μύτες να εισχωρώ στη κάμαρά της να την ξυπνήσω με χάδια και φιλιά όπως κι εσύ με ξύπναγες.
Άλλη φορά πάλι, ονειρεύτηκα πως ταξίδι την επήγα. Σ ‘ ένα μικρό ξενοδοχείο πάνω στην αμμουδιά. Ποια αμμουδιά δεν ξέρω να σου πω. Κι ήταν χαρούμενη σαν το παιδί και γέλαγαν τα μάτια και το σώμα της κι εγώ την λάτρευα ακόμα πιο πολύ.
Ξυπνάγαμε νωρίς να δούμε την Ανατολή. Εκείνη την έβλεπε στον ορίζοντα, εγώ μέσα από τα μάτια της, έτσι όπως έμοιαζε η ίδια με τον ήλιο. Πως θα μπορούσα εσύ, να μείνω ασυγκίνητος από μια τέτοια ύπαρξη; Που όλη φως έλαμπε και τα μάτια της πέταγαν σπίθες να ανάβω το τσιγάρο μου και να την γεύομαι.
Έγινα εσύ και την αγάπησα. Εκείνη που χωρίς εγώ να είμαι, μοιάζαμε. Και την αγάπησα πολύ, όσο μπορεί καρδιά ανθρώπου ν’ αγαπήσει. Χωρίς αρχή και τέλος. Μόνο μέση, μέση, μέση, μέση…
Στην αγκαλιά σου με κράτησα και με νανούρισα με λόγια ερωτικά από εκείνα που δεν συνήθιζες να μου λες. Γευόμουν από το στόμα σου, τα τηγανιτά αυγά που σου τηγάνιζα στο κουζινάκι με τον σκοταγωγό.
Τραγούδια από το στόμα σου, μου τραγούδησα. Αυτά που αρέσαν και στους δυο μας. Σου κράτησε σεκόντο και εγώ που ήμουν πλέον εσύ, χαμογέλαγα κι έλαμπα όπως κι εσύ.
Αυτά ονειρεύομαι κι αφού δεν μπόρεσες ποτέ να μ’αγαπήσεις όπως θέλησα, έγινα εσύ και με λάτρεψα!

Dana Semitecolo

Αναλλοίωτα

Στις άλλες μνήμες
όσες θέλει ας δίνει η φαντασία παραλλαγές.
Στο άφρισμα της θάλασσας
που αγγίζουν τα δάχτυλα των ίσκιων
οδοιπορώντας πάνω στα πλήκτρα των ωρών
ή σε μια πιο σκούρα απόχρωση
που παίρνει ο ουρανός τη νύχτα
καθώς βαθαίνει στον ορίζοντα.

Αλλά σ’εκείνη την εικόνα
που χάιδεψαν τα μάτια μου,
σ’εκείνη τη στιγμή
που μένει ακίνητη στα χείλη μου,
η φαντασία τίποτα δεν έχει να προσθέσει...

Μανώλης Μεσσήνης