Καληνύχτα Νάρκισσε

Αποτυχημένη γενιά του 21ου αιώνα.
Υπερπληροφόρηση, υπερφόρτιση,
απουσία δυνατότητας προσανατολισμού,
αδυναμία εστίασης.

Ο ρομαντισμός πέθανε,
η σεξουαλική απελευθέρωση
θεωρείται δεδομένη και βαρετή,
παντού ωμότητα και χάος.

Γιατί όλα φαίνονται τόσο μπλεγμένα;
Επιβάλλοντας στον εαυτό σου
να θέλει αυτό που οι άλλοι
σου υποδεικνύουν ως σωστό,
συνεχίζεις νομίζοντας ότι όλα
βελτιώνονται,
ενώ βουλιάζεις όλο και περισσότερο
στα ίδια συναισθηματικά αδιέξοδα.

Γιατί μέσα σου ξέρεις
πως αυτό δεν τον θέλεις.
Δεν θέλεις καν να το θέλεις.
Δεν ξέρεις τι θες, θες όμως να το ψάξεις.

Στο όνομα αυτής της αναζήτησης
δοκιμάζεις και δοκιμάζεις και δοκιμάζεις.
Και τίποτα δεν σε ευχαριστεί τελικά,
όλα τα βαριέσαι.

Κάθε φορά ερωτεύεσαι το αδύνατο.
Κινούμενη από καθαρό ενθουσιασμό,
κάθε βράδυ επιζητείς
και διαφορετικό άνθρωπο.

Ίσως καταλαβαίνεις ότι πληγώνεις
τον εαυτό σου και τους γύρω σου.
Δεν κάνεις, όμως πίσω,
γιατί απλά δεν θέλεις να συμβιβαστείς.

Αυτή η αναζήτηση,
όμως, που σε τροφοδοτεί
δεν θα σταματήσει ποτέ,
γιατί ψάχνεις το ανύπαρκτο.

Άδοξο τέλος,
όταν θα συνειδητοποιήσεις
ότι είσαι μόνος,
ότι όλοι γύρω σου σε άφησαν,
Νάρκισσε.

Σταμάτα να ερωτεύεσαι το Ωραίο.
Τότε θα δεις την διαφορά.


Γιώργος Κουτσοδιάκος

Η ευτυχία μου

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω
έμαθα να βρίσκω.
Από τότε που ένας άνεμος μου εναντιώθηκε
ταξιδεύω με όλους τους ανέμους

Φρίντριχ Νίτσε

Νύχτας παφλασμοί

"Γιατί υπάρχεις εσύ και με κοιτάς
προχωρώ και πέφτω με τα ρούχα
στη θάλασσα.

Δροσερά φιλιά
δοκιμάζουν τη μουσική
στο κορμί μου.

Kι ένα μικρό,
τρυφερό καβούρι
περπατά γυμνό
στην καρδιά μου."

Ν. Γρηγοριάδης

Τo άθικτο κρεβάτι

Έστρωσα το κρεβάτι χθες το βράδυ.
Σεντόνια αραχνούφαντα,
μαξιλαροθήκες δαντελένιες
χνουδωτά μαξιλάρια από στάχτη.
Σήμερα το πρωί δίπλωσα τα σεντόνια
ανέπαφα,ατσαλάκωτα
και τακτικά τα στοίβαξα και πάλι.
Μόνο στο πάτωμα είδα να διαγράφονται στην σκόνη
τα ίχνη των ποδιών σου.
Γιατί κάποτε η απουσία βαθουλώνει τις σκιές
και ότι λείπει είναι αυτό που μένει.

Εθελουσία οδός

... αν ότι ποτίζει την ψυχή
χυνότανε στη γη
κόλασες θα φυτρώνανε
με φύλλα παραδείσου
τα πάθη θα θηλάζανε
ότι γεννάει ζωή
κι οι άγγελοι θα δίψαγαν
την πίκρα της αβύσσου...



Μουσική Νότη Μαυρουδή
Διαβάζουν οι: Μαρίνος Διώτης, Γ. Ποταμίτης, Βίκυ Δραγουμανιώτη

Κοιμισμένος άντρας

Σε ποιο βάθος βρίσκεσαι, πόσο κάτω?
Να ένα ροζμαρί που έκλεψα στη βόλτα μου
και η πρώτη πασχαλιά της πλατείας.

Τ΄ αφήνω στο πάπλωμα.

Μιλάς στα όνειρά σου.Είμαι η παλλίροια που χτυπά,
δική μου είναι η ακτή.

Γεύση της θάλασσας, παλμός της καρδιάς μου.

Μη μ΄ αφήνεις, μη μ΄ αφήνεις.

Βουτάω από κάτω
εσύ σκληραίνεις στο στόμα μου.
Θα είσαι βαθιά μέσα μου όταν ξυπνήσεις,
ο παλμός σου δικός μου.

Κύμα που ιππεύω,
θα πάρω τα πάντα πρίν σπάσεις.

Πώλα Μήχαν/Δουβλίνο 1955

Από στήθους

Η μικρή Λουκρέτσια και ο ζωγράφος Φιλίπο, η Σελίν, μια πόρνη του 19ου αιώνα, ανοικονόμητης ομορφιάς, η Έμιλυ και μια δυναστεία θανάτου, η Μαρία από τον Ισπανικό Εμφύλιο, η Χάννα από το στρατόπεδο της Τρεμπλίνκα, η Μαίρη Λέιν απ’ το Καντέρμπουρυ, η Άννα Μονς και ο Μέγας Πέτρος, αλλά και τόσοι άλλοι: Eίναι πλαστοί ήρωες που εισβάλλουν στην πραγματικότητα; Ή είναι ήρωες πραγματικοί, των οποίων η μοίρα πλαστογραφείται ανενδοίαστα; Πρόκειται για μία «από στήθους» βύθιση στην ιστορία; Άπλωμα στη γεωγραφία; Πολιτική σάτιρα; Ή για άγνωστες βιογραφίες που συναρθρώνονται αδιόρατα σε μία;

Οι ιστορίες του βιβλίου, ιστορίες ελαφρών ηθών και ιδεών, μοιάζουν, η καθεμιά λιγότερο ή περισσότερο, ανοιχτά φετιχιστικές. Περιστρέφονται γύρω από το γυναικείο στήθος, γύρω από αυτό το αξεπέραστο σύμβολο ζωής, ευτυχίας, πάθους και έρωτα. Θα μπορούσε κανείς να τις χαρακτηρίσει ως ύμνους ή παρωδίες ενός θέματος· μόνο που το πραγματικό θέμα, αισιόδοξο παρ’ όλες τις σκιές του, κρύβεται κάτω από το στήθος, ή και πίσω από αυτό.

Κι ύστερα...

Κι ύστερα,
πήρε να ροδίζει ο ουρανός
και του ορίζοντα η γραμμή να χάνεται
μέσα σε λάμψεις
και φωτιές
και οράματα.
Κι ύστερα,
πήρε ν’ αχνοφαίνεται ο αποσπερίτης
Του Έρωτα η Κυρά που ξυπνάει τον πόθο.
Του ονείρου η καμπάνα
που συντροφεύει το μελαγχολικό καμηλιέρη της αναπόλησης
στην έρημο της μοναξιάς.
Κι ύστερα,
πήρε να ξεπροβάλλει
πίσω από τ’ ασημόχτιστα σύννεφα η Σελήνη.
Η χλομή θυγατέρα της νύχτας
Θολή,
Μυστηριώδης,
Μαγική!
Να πυρπολεί τη φαντασία.
Να συδαυλίζει τα πυρωμένα κάρβουνα
στης αγάπης το τζάκι.
Κι όλο να παίρνει τη μορφή σου.
Κι όλο να λάμπει το βλέμμα σου.
Κι όλο να κελαρύζει η Σειρήνα η φωνή σου
το γλυκολάλητο τραγούδι του απερίγραπτου πάθους.
Κι όλο να ιριδίζει ο άλικος δίσκος της χιλιάδες χρώματα.
Εξαίσια αρώματα να αναβλύζει.
Κι εγώ να χάνομαι
ν’ αποκοιμιέμαι
να παραδίνομαι, σκλάβος αυτόβουλος,
στου Έρωτα το μαχαίρι το ηδονικό!

Ωδή σε μια μικρή μέρα

Χαράζω ένα κύμα στο χαρτί να λικνίσει τις λέξεις-λέμβους
αντί να υπογραμμίσω...

Εκείνο το πρωινό στη Ρίζα
Φλεβάρη μήνα στην παραλία
η ερημιά αντηχούσε διηγήσεις
κι αδημονούσε ο ήλιος
να στέψει περιπάτους, μακροβούτια κι αγκαλιές
σύννεφα παρόντα
να μαρτυρούν χειμώνα μα ανήμπορα να
τιθασεύσουν τις ανταύγειες
και η θάλασσα βουβή και
πένθιμη σαν φθινοπωρινό απόγευμα
τη μοναξιά της τάραζε ένα καΐκι αληθινό.

Tζαβάρας Χρήστος

Σιωπηλοί κι ακίνητοι

Ε, σώπασε…
Λοιπόν σώπασε…
Νιώσε πόσο ανάλαφρη είναι η στιγμή
Η ατμόσφαιρα έχει τώρα καλμάρει
Λίγο διαφέρουν οι λέξεις, οι φωνές, οι ψίθυροι από σώμα σε σώμα
Όπως τα χέρια αποκαθιστούν την επαφή
Όπως η αφή χαίρεται την άλλη σάρκα
Η αίσθηση του πριν και του τώρα
πόσο μοιάζουν.
Ξανασμίγεις με τα ίδια λόγια,
με τα ίδια βογγητά,
μόνο τα πρόσωπα διαφέρουν
μόνο τα ονόματα
Που ήσουνα;
Φυλάξου απ’ τη σιωπή…
Μήπως ξέρουμε τάχα που μπορεί,
Μέσα σε μια στιγμή
Να σε πάει και να με πάει;
Μίλα μου!
Σου μιλώ!
Σε κρατώ!
Κράτα με γερά κι εσύ!

Δημήτρης Βαρβαρήγος