Κοιμισμένος άντρας

Σε ποιο βάθος βρίσκεσαι, πόσο κάτω?
Να ένα ροζμαρί που έκλεψα στη βόλτα μου
και η πρώτη πασχαλιά της πλατείας.

Τ΄ αφήνω στο πάπλωμα.

Μιλάς στα όνειρά σου.Είμαι η παλλίροια που χτυπά,
δική μου είναι η ακτή.

Γεύση της θάλασσας, παλμός της καρδιάς μου.

Μη μ΄ αφήνεις, μη μ΄ αφήνεις.

Βουτάω από κάτω
εσύ σκληραίνεις στο στόμα μου.
Θα είσαι βαθιά μέσα μου όταν ξυπνήσεις,
ο παλμός σου δικός μου.

Κύμα που ιππεύω,
θα πάρω τα πάντα πρίν σπάσεις.

Πώλα Μήχαν/Δουβλίνο 1955

Ωδή σε μια μικρή μέρα

Χαράζω ένα κύμα στο χαρτί να λικνίσει τις λέξεις-λέμβους
αντί να υπογραμμίσω...

Εκείνο το πρωινό στη Ρίζα
Φλεβάρη μήνα στην παραλία
η ερημιά αντηχούσε διηγήσεις
κι αδημονούσε ο ήλιος
να στέψει περιπάτους, μακροβούτια κι αγκαλιές
σύννεφα παρόντα
να μαρτυρούν χειμώνα μα ανήμπορα να
τιθασεύσουν τις ανταύγειες
και η θάλασσα βουβή και
πένθιμη σαν φθινοπωρινό απόγευμα
τη μοναξιά της τάραζε ένα καΐκι αληθινό.

Tζαβάρας Χρήστος

Το ρολόι χτυπά μεσάνυχτα...

Αταίριαστες σκέψεις στη σειρά. Προσπάθειες να ξεγελάσω την αλήθεια μου. Να την ντύσω. Να της φορέσω τα καλά της για τη σημερινή γιορτινή (;) βραδυά. Δίχως πολλά φτιασίδια για να την αναγνωρίσεις…

Ανοησίες, νομίζεις πως εκφράζεσαι!

Μη… Άσε τα υφάσματα. Μη σου λέω. Σταμάτα τις σκέψεις. Μη... Κρύψτες σε μια ντουλάπα, σε ένα συρτάρι, στο βάθος. Σε ένα βάθος. Την αλήθεια ξέχνα την. Μήπως και σε ξεχάσει κι αυτή. Λίγο τρυφερά αν τη δεις, θα γίνει το κλουβί σου. Γκρίζο κλουβί με μεταλλικό κέντημα.

Ξέχνα κάθε μικρή αλήθεια που σε παίδεψε. Με το χρόνο, αυτόν που αλλάζει απόψε. Κι όταν την δεις μπροστά σου ξανά, να μην την αναγνωρίσεις όσο κι αν πλησιάσει. Σταμάτα να πονάς. Στην καρδιά… Να νιώθεις το τσίμπημα. Το βάρος.

Τα πλάσματα γύρω σου μικρές κατάρες που αναζητούν αγάπη στους κήπους με τα εκατόφυλλα. Που τρυπιούνται από τα αγκάθια τους μα συνεχίζουν να ψάχνουν. Δεν ξέρουν ότι η αγάπη βρίσκεται στν αχνό της νυχτιάς, ψηλά δηλαδή, κι όχι σε κήπους με εκατόφυλλα. Κι ούτε χρειάζεται να το μάθουν ποτέ, μην πήξουν οι ωραίες πληγές τους.

Μολυβένιες καρδιές σε παραδείσους με εκατόφυλλα…



Αλμύρα, ιβίσκοι, άμμος, μικρές πεταλίδες, φοίνικες, στόματα που γυρεύουν καυτά φιλιά, παγωτό σοκολάτα, καπνός, τσιγάρα, ωκεανός από χάδια, κέρινο φως, φεγγάρι, σταλαματιές πόθου, μαρμάρινοι απόηχοι, βελόνια από έλατα στο στήθος, στα μαλλιά.

Παντού δυναμίτες…

Ύπνος με αγκαλιές τα καυλωμένα βράδυα, σεργιάνα σε πόλεις που αγαπάς, κάστρα σκαρφαλωμένα στα σύννεφα, ουρανός βραδινός γεμάτος μαβιές πινελιές, βόλτες μαζί σου. Σου κρατώ το χέρι και η ψυχή μου συνεχίζει να χτυπά.

Όλα έχουν θέση στο Ιμαρέτ της καρδιάς μας. Σ’ αγαπώ…